‘दाई म यो सब कुरा सानो भाईलाई कसरी सम्झाउँ ?’

Kalasha shahi 12

दाई हजुरको आत्माले शान्ति पाओस् ।

दाई आज एक वर्ष भइसक्यो हजुरको फोन आउन छाडेको पनि । दाई हजुरको बोली नसुनेको पनि आज एक वर्ष भइसक्यो । हजुरको बोली सुन्न धेरै मन लागेको छ । अब हामीले हजुरको बोली कहिले सुन्न पाउँछौ होला र ?दाई अब हजुरसँग भेट्न र बोल्न त पाउँदैनौ नै, तर पनि किन

किन हजुर हामीलाई भेट्न चाँडै आउनु हुन्छ भन्ने लाग्छ । हजुरले हामीलाई सधैंका लागि छोडर जानु भएको छ । तपाईले किन हामीलाई एक्लै छाडेर छाडेर टाँढा जानु भएको होला ? दाई कति निष्ठुरी हुनु भएको होला ? यस्तै प्रश्न मनमा उठिरहन्छ । माछीलाई पानीको भर भनेझै हामीलाई पनि जिन्दगीभर हजुरकै भर थियो । दाई अहिले हामीलाई हजुरको अत्यन्तै अभाव छ । जहाँ जे गरे पनि हामीलाई हजुर कै याद आउँछ ।

केही कुरको अभाव हुँदा पनि दाई हुँदाखेरी यस्तो हुँदैथ्यो, दाई खोई ? दाईले यस्तो मिठो खान दिइसिन्थ्यो, राम्रो लगाउन दिइसिन्थ्यो भनेर भाईले मसँग गनगन गरिरहन्छ । दाई म यो सब कुरा सानो भाईलाई कसरी सम्झाउँ ? दाई यो संसारमा हुनुहुन्न भनेर कसरी भनौं ?

दाई हजुरको अभाव भएको १ वर्ष हुँदा पनि हामी अझैं हजुर आउनु हुन्छ की भनेर बाटो हेरिरहन्छौं । हजुरसँग भेट हुन्छ की भनेर कहिले हजुर बस्ने ठाँउ त हजुर खाने ठाउँ पनि नियाल्छौं । यो सानो भाई हजुर नहुँदा साह्रै निरास छ । न्यास्रो मानिरहन्छ । भाईले हजुरको कुरा नगरेको दिन हुँदैन ।

आजसम्म हजुर आउने बाटो हेरेर बसेको छ । जब रात पर्छ, झ्यालबाट हेर्छौ । दाई अझैँ पनि मोबाइलमा घण्टी बज्दा कतै दाईको फोन आयो की भनेर हेर्ने गर्छु । हजुरलाई हामीले धेरै मिस गरेका छौं । दाई हजुरले हामीलाई आफुलाई भन्दा धेरै माया गरिसिन्थ्यो । तर, आज हामीबीच हजुर होइसिन्न । तर पनि किन हो किन हजुरको बाटो हेर्न मन लाग्छ, अझैं हजुर फर्किएर आउनु हुन्छ की भन्ने लाग्छ ।

हजुर हुँदा र हजुर नहुँदा जिन्दगी निकै फरक छ । दाई हजुर हुँदा हामी खुशी थियौं । तर अहिले खुशी भन्ने शब्दमा मात्रै छ । दाजु पहिला केहि कुराको कमी थिएन । तर अहिले सबै कुराको अभाव छ । दाई अब हजुर आईसिने आसा पनि मरिसक्यो । हजुर हुँदा म छँदैछु, तिमीहरूलाई केही हुन दिन्नँ भरेर सम्झाई बुझाई गरिसिन्थ्यो । तर अहिले हजुरले हामीलाई छोडेर गएपछि हामीलाई सम्झाउने कोही छैन ।

जे जस्तो भए पनि दाई हजुरको आत्माले शान्ति पाओस् । यो पापी दैवले हजुरलाई हामीबाट टाढा लगे पनि हजुरका यादहरु सदैव हाम्रो साथमा रहने छन् ।

उहीँ हजुरकी प्यारी बैनी
✍️ कलशा शाही

(काठमाडौंको अनामनगरस्थित घट्टेकुलोमा भएको कुकर बम विस्फोटमा परि २०७६ जेठ १२ गते प्रज्ज्वल शाहीको निधन भएको थियो । बझाङ घर भएका शाही नेकपा निकट विद्यार्थी संगठन अखिल (क्रान्तिकारी) का केन्द्रीय सदस्य तथा सीटीइभीटी इकाइका सभापति थिए ।

उनलाई नेकपाले सहिद घोषणा गरेको थियो । बझाङबाट उच्च शिक्षा अध्ययनका लागि काठमाडौं छिरेका प्रज्वलले २ जना भाइहरु दिवस, विवस र एक बहिनीलाई पनि काठमाडौंमै पढाउन ल्याएका थिए । यीनै प्रिय दाई प्रज्वलको सम्झना उनकी बहिनी कलशाले लेखेको यो पत्र हामीले प्रकाशन गरेका हौं । (सम्पादक )

प्रतिकृया दिनुहोस

साताको लोकपृय

आज असार २० गते शनिबार, शनिदेवको पुजा गर्दै आजको राशीफल हेर्दा यस्तो हुन्छ फाइदा

Rashi sabibar shanidev

मेष (चु, चे, चो, ला, लि, लु, ले, लो, अ) मन पर्ने वस्त्र, अलङ्कार आदि उपहार पाइने योग छ । स्वादिष्...